من و نومیدی

تعرفه تبلیغات در سایت
عنوان عکس عنوان عکس عنوان عکس عنوان عکس
عنوان عکس عنوان عکس عنوان عکس عنوان عکس
عنوان عکس عنوان عکس عنوان عکس عنوان عکس
عنوان عکس عنوان عکس عنوان عکس عنوان عکس
عنوان عکس عنوان عکس عنوان عکس عنوان عکس

آرشیو مطالب

جستجوگر

یافته ها در جستجو

لینک دوستان

امکانات وب

برچسب ها

من به نومیدی ایمان دارم 
و به تنهائی خود... 
در ورطه ی عشق
آن یكی می گوید :
روشنائی مرده است
و قَدَر 
به توانائی خود مشكوك است
در بهشت زهراء
اندر آن دشت سیاه ظلمت
كه به شب میماند
نور خاموش شده است
نور معشوق فرو رفته به خاك
و چه دلها خونین...
و
گریبانم را
كه شده چاك به چاك
چه كنم گر ندرم 
گوهری رفت از این كون و مكان
عاشقش تنها شد
 و به نومیدی خود با ایمان
چه كند گر نكند اندیشه....
آسمانی است سیاه
كه ندارد خورشید .

گروه : نو
نوع : نیمائی
رده : مرثیه
نام : من به نومیدی خود
شاعر : علیرضا آیت اللهی
تاریخ : زمستان 1348 
مكان : تهران
ویرایش نشده

منتشر نشده 

نویسنده : علیرضا آیت اللهی بازدید : 151 تاريخ : پنجشنبه 14 شهريور 1392 ساعت: 0:59

خبرنامه

عضویت

نام کاربري :
رمز عبور :