من و نومیدی | بلاگ

من و نومیدی

تعرفه تبلیغات در سایت

آخرین مطالب

امکانات وب

من به نومیدی ایمان دارم 
و به تنهائی خود... 
در ورطه ی عشق
آن یكی می گوید :
روشنائی مرده است
و قَدَر 
به توانائی خود مشكوك است
در بهشت زهراء
اندر آن دشت سیاه ظلمت
كه به شب میماند
نور خاموش شده است
نور معشوق فرو رفته به خاك
و چه دلها خونین...
و
گریبانم را
كه شده چاك به چاك
چه كنم گر ندرم 
گوهری رفت از این كون و مكان
عاشقش تنها شد
 و به نومیدی خود با ایمان
چه كند گر نكند اندیشه....
آسمانی است سیاه
كه ندارد خورشید .

گروه : نو
نوع : نیمائی
رده : مرثیه
نام : من به نومیدی خود
شاعر : علیرضا آیت اللهی
تاریخ : زمستان 1348 
مكان : تهران
ویرایش نشده

منتشر نشده 

شعر نو ، من و نومیدی ، شعر اجتماعی ، مرثیه ، عاشقانه ، علیرضا آیت اللهی ، زمستان 1348 ، تهران,...
نویسنده : علیرضا آیت اللهی بازدید : 159 تاريخ : پنجشنبه 14 شهريور 1392 ساعت: 0:59

آرشیو مطالب

لینک دوستان

خبرنامه

عضویت

نام کاربري :
رمز عبور :